Karta kursu

Zeszyt eksperymentów AI

Krótki dziennik prowadzony przez cały semestr: co zapytałem, czym, co wyszło i jak to sprawdziłem. Zeszyt łączy kolejne zajęcia, jest załącznikiem do projektu i pokazuje, jak zmienia się Wasz sposób pracy z AI.

Jak prowadzić zeszyt

Kiedy

Po każdych zajęciach i za każdym razem, gdy używasz AI do zadania z kursu. Wpis zajmuje kilka minut, więc rób go od razu, a nie na koniec semestru.

Gdzie

Pozycja Zeszyt w menu. Każdy wpis jest przypięty do zajęć, z których pochodzi, a przy każdych zajęciach w Mój kurs jest odnośnik do dopisania wpisu. Prowadzący widzi wpisy bez osobnego oddawania. Liczy się kompletność wpisów, nie wygląd.

Co wpisywać

Sześć pól z szablonu niżej. Data zapisuje się sama, pozostałe pięć pól wypełniasz w formularzu. Polecenie przepisz dosłownie albo wklej, a z wyniku wybierz najważniejszy fragment.

Czego nie wpisywać

Haseł, danych osobowych innych osób, treści poufnych. Zeszyt może zobaczyć prowadzący i zespół.

Wpis bez pola „Jak sprawdziłem” jest niepełny. Najcenniejsze wpisy to te, w których narzędzie się pomyliło, i te, w których nie dało się czegoś sprawdzić. Te drugie też zapisuj: to uczciwa informacja o granicach metody.

Szablon wpisu

Data
Narzędzie i model
Polecenie
Wynik (najważniejszy fragment)
Jak sprawdziłem
Wniosek

Wskazówki do pól:

Polecenie: na początku numer wpisu i ćwiczenie, na przykład „Wpis nr 2, moduł 02, ćwiczenie 4”, potem dosłowna treść polecenia.
Narzędzie i model: nazwa czatu albo programu i, jeśli jest widoczna, nazwa modelu. Przy modelu lokalnym także rozmiar lub wariant kwantyzacji.
Jak sprawdziłem: konkretnie, czym. Na przykład „przeliczyłem ręcznie”, „wpisałem dane do RheoSolution”, „otworzyłem DOI w bazie Crossref”, „porównałem z wynikiem programu trajektorii”. Tabele, na przykład oceny P, Z, N z modułu 04, wpisujesz w tym polu jako kolejne linie.
Wniosek: jedno, dwa zdania. Co zrobię inaczej następnym razem albo czemu ufam temu wynikowi.

Przykład wpisu dla otworu K-1

Przykład jest ilustracyjny: pokazuje, jak wygląda dobry wpis, a nie zapis konkretnej rozmowy z określonym modelem.

Data	Zapisana przez panel.
Narzędzie i model	Czat w przeglądarce, darmowe konto (nazwa modelu z okna czatu). Do sprawdzenia RheoSolution i kalkulator.
Polecenie	Wpis nr 2, moduł 02, ćwiczenie z płuczką K-1. „Jesteś inżynierem płuczkowym. Z odczytów lepkościomierza Fann 35: θ600 = 62, θ300 = 40 policz lepkość plastyczną i granicę płynięcia. Podaj wzory, jednostki i wynik w lbf/100 ft² oraz w Pa.”
Wynik (najważniejszy fragment)	Model podał poprawne wzory i PV = 22 mPa⋅s. Granicę płynięcia podał jako „YP = 18 Pa”.
Jak sprawdziłem	Przeliczyłem ręcznie: PV = 62 - 40 = 22 mPa⋅s, YP = 40 - 22 = 18 lbf/100 ft², co przy 0,511 Pa/° daje ok. 9,2 Pa. Model pomylił jednostkę, przez co w paskalach wynik był prawie dwukrotnie za duży. Następnie wpisałem wszystkie sześć odczytów do RheoSolution: dopasowanie modelu Binghama do wszystkich punktów daje inne wartości niż wzory z dwóch odczytów.
Wniosek	Wzory od modelu były dobre, ale jednostki trzeba sprawdzać zawsze. Wartości z dwóch odczytów i z dopasowania do wszystkich punktów to dwie różne metody, więc w sprawozdaniu podaję, z której pochodzi liczba.

Do zapamiętania. Zeszyt nie jest kroniką sukcesów. Jego wartość polega na tym, że po kilku tygodniach widać w nim powtarzające się błędy narzędzi i własne nawyki, a w projekcie stanowi dowód, jak wynik powstał.

Karta zasad Program kursu